جدول (3- 3): مقایسه نتایج حاصل از عیار آنتی بادی برعلیه رئوویروس با استفاده از آزمایش الایزا، 8 هفته پس از واکسیناسیون در 5 فارم مورد مطالعه25
جدول (3- 4): مقایسه نتایج حاصل از عیار‌آنتی‌بادی برعلیه رئوویروس با استفاده از آزمایش الایزا، درسن42 هفتگی در5فارم مورد مطالعه26
جدول (3- 5): مقایسه نتایج حاصل از عیار‌آنتی‌بادی برعلیه رئوویروس قبل و 4 هفته پس از واکسیناسیون در فارم‌های مورد مطالعه28
جدول (3- 6): مقایسه نتایج حاصل از عیار‌آنتی‌بادی برعلیه رئوویروس 4 و 8 هفته پس از واکسیناسیون در فارم‌های مورد مطالعه29
جدول (3- 7): مقایسه نتایج حاصل از عیار‌آنتی‌بادی برعلیه رئوویروس 8 هفته پس از واکسیناسیون و 42 هفتگی در فارم‌های مورد مطالعه30
فهرست نمودارهاعنوان صفحه(نمودار3- 1): نمودار مقایسه‌ای میانگین عیار آنتی بادی برعلیه رئوویروس قبل از واکسیناسیون در فارم‌های مورد مطالعه23
(نمودار3- 2): نمودار مقایسه‌ای میانگین عیار آنتی بادی برعلیه رئوویروس 4 هفته پس از واکسیناسیون در فارم‌های مورد مطالعه24
(نمودار3- 3): نمودار مقایسه‌ای میانگین عیار آنتی بادی برعلیه رئوویروس 8 هفته پس از واکسیناسیون در فارم‌های مورد مطالعه26
(نمودار3- 4): نمودار مقایسه‌ای میانگین عیار آنتی بادی برعلیه رئوویروس در سن 42 هفتگی در فارم‌های مورد مطالعه27
(نمودار3- 5): نمودار مقایسه‌ای میانگین عیار آنتی بادی برعلیه رئوویروس قبل و 4 هفته پس از واکسیناسیون در فارم‌های مورد مطالعه28
(نمودار3- 6): نمودار مقایسه‌ای میانگین عیار آنتی بادی برعلیه رئوویروس 4 و 8هفته پس از واکسیناسیون در فارم‌های مورد مطالعه29
(نمودار3- 7): نمودار مقایسه‌ای میانگین عیار آنتی بادی برعلیه رئوویروس هفته 8 پس از واکسیناسیون و 42 هفتگی در فارم‌های مورد مطالعه30

فهرست تصاویرعنوان صفحهNo table of figures entries found.
فصل اول : مقدمه
1-1- مقدمه
رئوویروسها از اعضای جنس اورتو رئو ویروس و از خانواده ی رئو ویریده هستند (Al-Muffarej et al., 1996). با توجه به جنس پرنده ی درگیر می توانند علائم متفاوتی از خود نشان دهند. از لحاظ مشخصات آنتی ژنیک, پاتوتیپ , پاتوژنسیتی , رشد در محیط کشتهای متفاوت , حساسیت به تریپسین و گونه ی میزبان از همدیگر متمایز می‌شوند (Saif et al., 2008).
رئوویروس ها از بافتهای متفاوت جوجه های مبتلا جدا شده اند که با توجه به عضو درگیر در آنها آرتریت/ تنوسینوویت ویروسی/ سندرم عدم جذب/ مشکلات تنفسی وگوارشی/ کاهش قدرت سیستم ایمنی وسندرم عدم رشد دیده میشود (Cook et al., 1984).
اغلب موارد رئوویروسها علائم کلینیکی خاصی از خود بروز نمی دهند. بیماری در سنین متفاوت میزبان علائم متفاوتی بروز می دهد و سطح ایمنی جوجه ها , پاتوتیپ ویروس و عضو درگیر از دیگر عوامل تعیین کننده ی شدت بروز علائم هستند.
در طیور گوشتی رئوویروسها قادر به ایجاد خسارات اقتصادی فراوان ناشی از بالا رفتن تلفات , آرتریت/ تنوسینوویت ویروسی می باشند(Saif, 2003). و کاهش راندمان رشد و وزن گیری، عدم تغذیه ی مناسب و بالا رفتن ضریب تبدیل که همگی به نحوی در تعیین ارزش اقتصادی نهایی جوجهها نقش تعیین کننده دارند از دیگر خسارات ناشی از درگیری گله به این ویروس است (Afaleq et al., 1989).
گله های مادری که قبل از شروع تولید به این ویروس مبتلا میشوند دچار کاهش تولید ,کاهش جوجه در آوری و مهم تر از همه انتقال این ویروس از مادر به جوجه را می بینیم که همگی دارای بار اقتصادی بر دوش این صنعت می باشد.
اصلی ترین و آسان ترین روش تشخیص رئوویروس کشف آن در جوجه های مبتلا به آرتریت ویروسی است. این بیماری در نزدیک صد در صد گله های جای جای نقاط جهان رویت گردیده است و چه در نژادهای سنگین وزن و چه در نژادهای سبک وزن قادر به بروز علائم می باشد. سایر بیماری های ناشی از رئوویروس ها را میتوان در محیط آزمایشگاه به پرنده منتقل کرد , هرچند که ممکن است علائم ایجاد شده در طیور در این محیط دقیقا مشابه عوارض این ویروس بر روی طیور صنعتی در محیط فارم نباشد (Saif et al., 2008). به دلیل اهمیت وافر آرتریت ویروسی، آن را جدا از سایر بیماری های ناشی از رئوویروس ها بررسی میکنیم.
1-2- آرتریت ویروسی
این بیماری از مهمترین بیماری هایی است که توسط سروتیپ ها و پاتوتیپ های متفاوت رئوویروس ها در طیور دیده می شود(Gershowitz et al., 1973; Giambrone et al., 1991). این بیماری مهمترین بیماری مربوط به طیور نژاد گوشتی محسوب می شود اما در طیور تخم گذار (Hill et al., 1989) و بوقلمون (Liu et al., 2004). نیز گزارش گردیده است. با واکسیناسیون بوقلمون ها با سویه رئوویروس های پاتوژن برای مرغ ها می توان بوقلمون ها را بر علیه رئوویروس مقاوم ساخت. این بیماری در مرغ ها با واکسیناسیون قابل کنترل است که این واکسیناسیون می تواند شامل واکسن زنده و یا کشته ی غیر فعال باشد. رایج ترین سویه ی واکسن سویه ی S1133 است که اثر بخشی آن جهت ایجاد مقاومت نسبت به رئوویروس در اکثر نقاط جهان به اثبات رسیده است واکسن های autogenus قادرند طیور را نسبت به سروتیپ های متفاوت رئو مقاوم سازند (Gershowitz et al., 1973) بوقلمون ها و سایر گونه های پرندگان بطور روتین بر علیه آرتریت ویروسی واکسینه نمی شوند.
1-2-1- تاریخچه
در سال 1957 Fahey & Crawley (Fahey et al., 1954) ومدتی پس از آن Petek وهمکارانش (Petek et al., 1967) توانستند رئوویروس را از جوجه های مبتلا به بیماری تنفسی مزمن جداسازی نمایند. ویروس Fahey-Crawley زمانی که به بدن جوجه ای تزریق می شد در آن جوجه مشکلات تنفسی متوسط و در کنار آن نکروز کبدی و التهاب تاندون و لایه ی سینوویال مشاهده می گردید.
Olsan و همکارانش (در سال 1957) (Olson et al., 1957) یک سینوویت را در جوجه ها تثبیت کردند که نسبت به کلر تتراسایکلین و فورازولیدون حساس نبود بعلاوه علائم سرولوژیک کاملا متفاوتی به نسبت Mg و Ms از خود نشان می داد. این المان بعدها توسط Olsan و Kerr به عامل آرتریت ویروسی معروف گردید (Olson et al., 1967) بعدها Walker و همکارانش (در سال1972) به آن نام رئوویروس را اطلاق کردند (Walker et al., 1972).
Dalton & Henry برای متمایز ساختن تغییرات تاندونی و سطوح تاندون ها بر اثر مایکوپلاسماسینوویه (Ms) و متمایز ساختن آن از رئو به آن نام تنوسینوویت را نهادند.این تفاوت بعدها توسط Olsan & Solomon اثبات گردید (Olson et al., 1957). این دو توانستند وجود تنوسینوویت را در جوجه های گوشتی عاری از هر گونه Ms را به اثبات برسانند.این عامل جداسازی شده کاملا خواص آنتی ژنیکی مشابهی با ویروس Fahey-Crawley داشت اولین گزارشات این بیماری از آمریکا و انگلستان ارائه گردیده و بعدها در کل جهان وجود این ویروس به اثبات رسیده است (Fahey et al., 1954).
کنترل آتریت ویروسی ارتباط تنگاتنگی با نقش مهم آنتی بادی مادری در جلوگیری از وقوع آن دارد (Van Der Heide, 2000). هر دو سویه ی زنده و کشته ی واکسن قادر به تولید Ab در بدن گله ی گوشتی و ایجاد مقاومت در برابر انتقال افقی و عمودی ویروس در داخل گله می باشند (Van Der Heide, 2000). اولین واکسن زنده ی تجاری که به بازار ارائه گردید توسط Vander Heide و همکارانش تولید شد (Van Der Heide et al., 1980). که از سویه ی S1133 رئو ویروس پرندگان بدست آمده بود. این سویه بعدها بصورت منووالان و یا ترکیب شده با سایر پاتوتیپ های ویروس به بازار ارائه شد.
رئوویروس ها علاوه بر توانایی در ایجاد آرتریت ویروسی قادرند مسیر را برای وقوع سایر بیماریها در بدن طیور هموار کنند که آلودگی به این ویروس می تواند از طریق انتقال عمودی و یا مدت کوتاهی بعد از هچ اتفاق افتد (Roessler et al., 1989). آرتریت ویروسی قادر است با همکاری برخی دیگر از رئوویروس ها یجاد اختلالات مفصلی ,تاندونی , پری کاردیت , میوکاردیت , هیدروپری کارد , رشد ناکافی و مرگ را به همراه داشته باشد (Roessler et al., 1989).
1-2-2- اپیدمیولوژی و شیوع
رئوویروس ها در کل جهان در مرغ ها و بوقلمون ها و سایر گونه های پرندگان شایع اند. آرتریت ویروسی قبلها فقط در جوجه های گوشتی دیده می شد اما بعدها در سایر گونه های مرغ نیز رویت گردید (Schwartz et al., 1976) و بوقلمون ها نیز از گزند این ویروس در امان
نیستند(Simmons et al., 1972). شایان ذکر است که رئوویروس ها در مجاری تنفسی و مجرای گوارشی مرغ و بوقلمون بیشتر دیده شده اند(Petek et al., 1967). بیش از 80 درصد رئوویروس های جدا شده از طیور غیر پاتوژن می باشند (Saif et al., 2008).
1-2-3- اتیولوژی
تکثیر رئوویروس ها در سیتوپلاسم بوده و این ویروس ها فاقد کپسید می باشند. طول تقریبی این ویروس 75 nm بوده و چگالی آن در سدیم کلراید 1/36-1/37 گرم بر میلی لیتر
می باشد (Glass et al., 1973). که در 3 گروه از لحاظ اندازه می توان دسته بندی کرد: کوچک، متوسط و بزرگ (Schnitzer et al., 1982). پروتئین های کد کننده ی ژنوم این ویروس نیز از لحاظ اندازه به 3 دسته تقسیم میشوند. ژنومی که وظیفه ی کد کردن پروتئین های ساختاری این ویروس را بر عهده دارد تحت عنوان S1133 معروف است.

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

رئوویروس ها به حرارت مقاوم بوده و می توانند در 60 درجه ی سانتی گراد بمدت 6-8 ساعت , 56 درجه‌ی سانتی گراد را بمدت 22-24 ساعت، 37 درجه ی سانتی گراد را بمدت 15-16 هفته , 22 درجه‌ی سانتی گراد را بمدت -48-51 هفته و 4 درجه ی سانتی گراد را بمدت بیش از 3 سال و-20 درجه را برای بیش از 4 سال و -63 درجه ی سانتی گراد را بمدت بیش از 10 سال تحمل کند. تعداد ویروس هایی که در معرض دمای 604 درجه ی سانتی گراد بمدت 5 ساعت قرار گرفتند به طور محسوسی کاهش یافت ولی بطور کامل از بین نرفت. بعلاوه در حضور منیزیم کلراید این کاهش تیتر کمتر نیز
بود (Saif et al., 2008).
رئوویروس ها به اتر مقاوم بوده ولی نسبت به کلروفوم قدری حساسیت نشان می دهند. این ویروس PH , 3 را میتوانند تحمل کنند و بعلاوه در دمای اتاق قادر به تحمل هیدروژن پراکسید , لیزول 2 درصد , فرمالین 3درصد و آکتینومایسین D , سیتوزین آرابینوزید , 5فلورو2دئوکسی اوریدین بمدت 1 ساعت می باشد. اتانول 70 درصدو یدین 5/0 درصد ارگانیک قادر به غیر فعال کردن ویروس است. محلول هیدروژن پر اکسید 5درصد نیز ویروس را غیرفعال می کند (Saif et al., 2008).
حساسیت رئوویروس پرندگان به تریپسین متغیر است اما ارتباطی به گونه ی حیوان درگیر و یا مشخصات آنتی ژنیک آن ندارد. علت متغیر بودن حساسیت این ویروس نسبت به تریپسین ناشناخته است اما گونه های رئوویروس حساس به تریپسین به ندرت در روده جای گزین می شوند. شایان ذکر است تریپسین قادر به غیر فعال کردن سویه ی واکسن نیز می باشد. بجز 2 مورد در سایر موارد رئوویروس پرندگان قابل تشخیص با روش هم آگلوتیناسیون نیست (Gershowitz et al., 1973).
1-3- دسته بندی سویه های رئوویروس

رئوویروس ها را می توان بر 2 مبنای متفاوت پاتوژنسیته و یا خصوصیات سرولوژیکی آنها دسته بندی کرد.Kawamura &Tsubahara وهمکارانش(Kawamura et al., 1966) 77 سویه ی متفاوت رئوویروس بدست آمده از مدفوع , سوآپ های کلواک و نای را در 5 گروه سرولوژیک دسته بندی کرده اند.
Sahu 4 سروتیپ را از روده ها و مجاری تنفسی و سینوویال جداسازی کردند (Sahu et al., 1979). Wood و همکارانش (Wood et al., 1980) ارتباط و شباهت تمامی سویه های رئو ویروس های موجود در ایالات متحده امریکا, بریتانیا , آلمان و ژاپن را بررسی کرده و ادعا کردند که این ویروس حداقل 11 سروتیپ داشته و بین این سویه ها بدلیل بالا بودن Cross neutralization می توان شاهد رئوویروس های با علائم متفاوت بود. Hieronymus و همکارانش 5 رئوویروس حاصل از تحقیقاتشان را در طیور متفاوت در 3 سروتیپ دسته بندی کردند (Hieronymus et al., 1983) و Robertson & Wilcox 10 سویه ی استرلیایی کشف شده را با در نظر گرفتن احتمال جابجایی ژنی در 3 دسته قرار دادند. آن چه مشهود است احتمال وجود رئوویروس بشکل زیرگونه ی آنتی ژنیک به نسبت سروتیپ مشخص و مستقل بیشتر است. Rosenberger و همکارانش و Sterner و همکارانش با تلقیح این ویروس به بدن جوجه های کاملا عاری از هرگونه پاتوژن و بررسی نتایج حاصله بر روی جوجه ها و علائم مشاهده شده, سویه ها را برپایه حدت بیماریزاییشان گروه بندی کردند (Saif et al., 2008).
1-3-1- کشت آزمایشگاهی رئوویروس
رئوویروس در زرده و یا کیسه ی کوریوآلانتوئیک تخم مرغ جنین دار (CAM) قادر به رشد است. کیسه ی زرده برای این ویروس محیط کشت ایده آل تری است و در روز 3-5 بعد از تلقیح ویروس به تخم مرغ مرگ جنین را مشاهده می کنیم بعلاوه جنین ها رنگ پریده و حاوی خونریزی های زیر جلدی می باشند. مرگ جنین در تلقیح ویروس به لایه ی CAM 7-8 روز بعد اتفاق می افتد.در جنین های مرده توقف رشد قبل از مرگ و نیز بزرگ شدگی در کبد و طحال مشهود است. این علائم در جنین هایی که بیش از 7 روز زنده مانده اند واضح تر است. یک لایه ی سفید نسبتا برآمده و تغییر شکل یافته در CAM دیده می شود. مزودرم درگیر ادماتوز بوده و حاوی سلول های التهابی است. ادم به تنهایی نیز در برخی موارد دیده شده است. مرگ جنین در موارد تلقیح ویروس به لایه ی کوریوآلانتوئیک کمتر دیده شده است.
ویروس در محیط کشت سلول های اعضای متفاوت پرنده رشد می کند از جمله جنین , ریه , کلیه , کبد , ماکروفاژ و بیضه ها. سلول های پیش ساز تولیدکننده ی کلیه های پرندگان 2-6 هفته محیط کشت تقریبا مناسبی محسوب می شوند اما برای ایجاد پلاک ویروسی و جداسازی ویروس باید از محیط کشت سلول های پیش ساز کبد استفاده کرد (Saif et al., 2008). فیبروبلاست جنین جوجه ها نیز محیط کشتی مناسب جهت رشد رئوویروس محسوب می شوند اما ویروس بایستی قبلا خود را با این محیط تطبیق دهد (Guneratne et al., 1982). کشت های با منشاء سلول های اعضای بدن جوجه ها با توجه به میزان تولید بافت سینسیشیال در آنها گروه بندی می گردند که این بافت سینسیشیال در عرض 24-48 ساعت و به تبع دژنراسیون سلول های بافت های محیط کشت و ایجاد سوراخ های متعدد در آن ها (در محیط کشت های تک لایه) و تولید دیو سلول(در محیط کشت های چند لایه) ارزیابی می گردند. سلول های مبتلا می توانند به شکل ائوزینوفیلیک و یا بازوفیلیک دیده شوند (Robertson et al., 1986). این ویروس قادر است در محیط کشت های Vero , BHK21/13 , 1TT , کلیه ی گربه(CRFK) , کلیه ی گاو نژاد گرجستانی(GBK) , کلیه ی خرگوش , Procing kidney (PK) و JAPANese quail cell line (qt35) حاصله از فیبروسارکوما , لنفوبلاستوئیدسل جوجه و محیط کشت حاصل از تکثیر و تزاید لنفوسیت جوجه رشد کند (Calnek et al., 1997).
1-3-2- پاتوژنسیته
علی رغم اینکه این بیماری در کنار آرتریت رخ می دهد اما در اغلب موارد رئوویروس ها را می توان از اصلی ترین عوامل وقوع بیماری هایی چون سندرم کاهش رشد , پری کاردیت , میوکاردیت , هیدروپری کاردیوم , آنتریت , هپاتیت , آتروفی بورس و تیموس , استئوپروزیس و سندرم های حاد و مزمن تنفسی به حساب آورد (Sterner et al., 1989; Van Der Heide, 2000).
حدت این ویروس در مواقع همراهی با آیمریا تنلا و یا ماکسیما افزایش می یابد(Ruff et al., 1985). ابتلا به گامبرو و یا تغییرات اساسی در رژیم غذایی حساسیت پرنده را نسبت به تنوسینوویت ناشی از WUV2937 افزایش می دهد (Springer et al., 1983). رئو قادر است حدت برخی از بیماری ها را چند برابر کند از جمله CAV و EColi و سایر ویروس های دستگاه تنفسی (Rosenberger et al., 1986). همراهی این ویروس با سایر عوامل عفونی بیماریزا ممکن است به ایجاد اختلال در عملکرد دستگاه ایمنی طیور ختم شود (Rosenberger et al., 1986).
علی رغم اینکه تمامی گونه های پرندگان مستعد ابتلا به رئوویروس هستند , جوجه ها و بوقلمون ها تنها میزبان های موجود در طبیعتند که به طور تجربی به این ویروس مبتلا می گردند. رئوویروس از بوقلمون مبتلا به آرتریت جداسازی شده است. Vander Heide و همکارانش نشان دادند
که رئوویروسی که بوقلمون را آلوده می کند, قادر است مرغ و خروس را نیز بیمار کند.سویه ی جداسازی شده از بوقلمون S1133 نامگذاری گردید (Van Der Heide et al., 1980; Van Der Heide et al., 1981). حدت بیماری ایجاد شده در بوقلمون ها توسط رئوویروس با میزان تحرک آنها نیز مرتبط است. شایان ذکر است که بوقلمون نسبت به مرغ در مقابل رئوویروس مقاوم تر است. McFarren و همکارانش نوعی رئوویروس را در مدفوع بوقلمون کشف و ثبت کردند که حاوی برخی خصوصیات آنتی ژنی رئوویروس جدا شده از مرغ ها بود اما هیچ تطبیق کاملی با هر یک از آنتی سرم رئوویروس های کشف شده نداشت.
رئوویروس ها قادرند اردک , کبوتر , غاز , دارکوب آمریکایی و طوطی سانان را آلوده نمایند اما ایجاد بیماری در دسته های پرندگان نام برده فقط در محیط آزمایشگاه میسر بوده و دلایل محکمی دال بر شیوع این ویروس در محیط طبیعی در پرندگان فوق الذکر وجود ندارد (Robertson et al., 1986) این بیماری در اردک های Muscovy با علائم Malaise , اسهال وکاهش رشد در برخی از کشورها گزارش شده است(Malkinson et al., 1981)تلاش ها برای ابتلای قناری / خوک / رت / موش / همستر و خرگوش به رئوویروس بی نتیجه مانده است, هر چند Philips و همکارانش (Phillips et al., 1970) پس از تلقیح دهانی – بینی ای ویروس به موش آزمایشگاهی درگیری کبد به این ویروس را نشان دادند بعلاوه Nersessian و همکارانش بروش تلقیح داخل مغزی این ویروس به موش ها در آنها کاهش رشد وافزایش ناهماهنگی رشد را به ثبت رساندند (Nersessian et al., 1986).
1-3-3- ارتباط رئوویروس با سن میزبان
Kerr & Olson اولین افرادی بودند که ثابت کردند رئوویروس با سن میزبان درگیر به ویروس ارتباط دارد (Olson et al., 1963).این ویروس به آسانی قادر است جوجه ی 1 روزه ی عاری از آنتی بادی مادری را آلوده کند (Jones et al., 1984) ولی شیوع این ویروس با افزایش سن میزبان کاهش می یابد. Rosenberger و همکارانش نیز توانستند ثابت کنند توانایی ویروس در ایجاد سندرم کاهش رشد و آرتریت در میزبان ,با سن میزبان رابطه ی عکس دارد (Rosenberger et al., 1986). Sones & Georgiou نیز علت این امر را عدم توانایی طیور جوان در نشان دادن پاسخ ایمنی کافی و مناسب در برابر ویروس دانستند (Jones et al., 1984).
1-4- انتقال
انتفال افقی رئوویروس ها به کرات ثبت شده است (Robertson et al., 1986). هر چند بین سویه های متفاوت این ویروس از لحاظ توانایی پخش در محیط فرق هایی وجود دارد. هر چند رئوویروس قادر است تا 10 روز پس از تلقیح ویروس به بدن میزبان از طریق کانال تنفسی و یا روده ها دفع گردد , اما توانایی ویروس به بقا در روده بیشتر است و علت این امر را استفاده ی ویروس از مدفوع به عنوان منبع ثانویه ی رشد و تکثیراش تخمین می زنند (Macdonald et al., 1978). Roessler و همکارانش نشان دادند که جوجه های یک روزه نسبت به آلودگی به ویروس از طریق تنفسی نسبت به آلودگی دهانی حساسترند. ویروس توانایی بقا به مدت طولانی تر در مفاصل خرگوشی و لوزه های روده ای (بادامکهای روده ای) پرندگان جوان را داراست و این امر گواه آلودگی ثانویه پرندگان حامل این ویروس می باشد (Calnek et al., 1997).
Menendez و همکارانش بعلاوه &Vander Heide Kalbac به روشنی ثابت کرده اند که ویروس توانایی انتقال عمودی را داراست . Menendez و همکارانش ثابت کردند که با آلوده سازی مرغ مادر از طریق دهان , نای و بینی جوجه های هچ شده پس از 17 و18و19 روز از تلقیح ویروس , مبتلا به رئوویروس خواهند بودند (Menendez et al., 1975) . نسبت انتقال ویروس از طریق تخم مرغ نسبتا پایین است (1.7%) .بعلاوه این ویروس را می توان در کشت سلولهای فیبروبلاست جنین جوجه بدست امده از مادر مبتلا به رئویروس مشاهده کرد (Van Der Heide et al., 1983).
1-5- دوره کمون :
دوره کمون این ویروس با توجه به پاتوتیپ ویروس , سن میزبان و نحوه ورود ویروس به بدن میزبان متغیر است. برای یک جوجه 14 روزه دوره کمون بین 1 روز (تلقیح ویروس از طریق بالشتک کف پایی) الی 11 روز (تلقیح داخل عضلانی , داخل سینوسی , داخل وریدی ویروس) تعیین شده است . بعلاوه دوره کمون در موارد ورود ویروس از طریق کانالهای تنفسی بین 9 الی 13 روز بطول می انجامد. در اغلب موارد آلودگی به ویروس مشهود نبوده و فقط از طریق انجام آزمایشات سرولوژیک و جداسازی ویروس قابل تشخیص است . در طیور بالغ که از طریق دهانی – تنفسی آلوده به ویروس گردیده اند می توان به روش جداسازی FDO و پس از 4 روز از زمان تلقیح ویروس به بدن رئورا در تمامی اعضای بدن شناسایی نمود . میزان ویروس پس از گذشت 2 هفته از زمان ورود ویروس به بدن به میزان محسوسی کاهش می یابد و پس از 20 روز دیگر ویروس قابل جداسازی نیست . معمولا ویروس در تاندونهای کشنده و بازکننده عضله ران جایگزین می گردد.هرچند ممکن است gross lesion تولید نکند . در تلقیح رئوویروس arthro tropic (R2) به داخل بالشتک پای جوجه 1 روزه بروز علائم سریع تر از ورود همان ویروس از طریق دهان , تنفس و یا زیر جلدی به بدن جوجه می باشد. در موارد ورود ویروس به بدن از طریق دهان که می توان اصلی ترین و شایع ترین روش ورود ویروس به بدن قلمداد کرد. پس از 2 الی 12 ساعت ویروس در اپی تلیوم روده ها و نیز بورس فابروسیوس جایگزین می گردد. بعلاو هپس از 24 الی 48 ساعت نیز می توان رئوویروس را از مفصل خرگوشی جدا نمود. اکثر رئوویروس ها قادرند التهابات در حد میکروسکوپیک در تاندونهای خم کننده انگشتان و تاندونهای باز کننده metatars بدون ایجاد gross lesion ایجاد کنند. آرتریت ویروسی معمولا در طیور 4-7 هفته دیده می شوند هرچند در سنین بالاتر طیور نیز رخ میدهد. درصد شیوع می تواند تا 100٪ گله باشد و در اغلب موارد تلفات زیر 6٪ است. ویروس تا 22 هفته در تاندون باقی می ماند (Saif et al., 2008).
1-6- علائم :
در فرم حاد لنگش وجود دارد و برخی از جوجه ها نیز وا زده اند. در موارد مزمن این لنگش مشهود تر است و نیز در درصد کمی از اعضای گله مفصل خرگوشی قابلیت خم شدنش را از دست داده است.در یک گله گوشتی 36000 قطعه ای اولین علامت شروع بیماری سینوویت است که در سن 3-4 هفتگی گله و در 8 قفس از 16 قفس دیده می شود. تا هفته 7-8 حدود 550 پرنده به علت مرگ ناشی از آلودگی به ویروس و یا لنگش از گله حذف گردیدند.4500 قطعه نیز دچار کاهش رشد شدند. در یک گله 15000 قطعه ای گوشتی دیگر هیچ گونه علائم کلینیکی دال بر ارتریت / تنوسینوویت ویروسی دیده نشد اما تقریبا 5٪ پرندگان دچار بزرگ شدگی و تورم در ناحیه Gastrocenemius و یا تاندونهای خم کننده انگشتان بودند, در هفته 9 وزن متوسط پرندگاه این گله 66/3 پند و ضریب تبدیل آن به 45/2 رسید و درصد تلفات 5٪ و درصد حذف گله 6/2٪ بود.از 80 نمونه اخذ شده از اعضای گله مبتلا به رئوویروس 2 نمونه دچار توکسمی ناشی از این ویروس بود و بقیه نمونه ها درصدی معادل 89٪ حاوی آنتی بادی های رئوویروس بودند, این آلودگی خود می تواند دلیلی بر پایین امدن کارآمدی گله محسوب شود. مشاهدات مشابهی توسط سایر محققان در این زمینه به ثبت رسیده است. .تخریب تاندون Gastrocenemius مخصوصا در خروسهای گله 12-16 هفته گی معمولا ارتباط مستقیم با رئوویروس ها دارند. دقیقا مشابه همین امر در بوقلمون های 5-8 هفته مشهود است .راه رفتن همراه با لنگش در اثر تخریب دوطرفه تاندونهای پا و عدم توانایی جابجا کردن مفصل و متاتارس توسط پرنده می باشد .این امر معمولا با تخریب عروق خونی در همین منطقه از پا همراه است (Saif et al., 2008).
1-6-1- علائم کالبدگشایی:
این لایه در جوجه های مبتلا شده به روش طبیعی با رئوویروس بصورت تورم هایی در تاندونهای خم کننده انگشتان و تاندون کشنده متاتارس دیده می شود.لایه زیرین را می توان بوسیله ملامسه مفصل خرگوشی و نیز با کنار کشیدن پرهای موجود بطور بارز مشاهده کرد (تصویر 1,11).
تورم بالشتک پایی و مفصل خرگوشی کمتر شایع است . معمولا درمفصل خرگوشی به میزان کمی اگزودای به رنگ قرمز روشن مشاهده می کنیم.در برخی از مواقع به میزان قابل توجهی اگزودای چرگی ناشی از سینوویت عفونی دیده می شود.در اوایل شروع عفونت ادم ورقه های تاندونی تارس و متاتارس به وضوح دیده می شود (تصویر2,11). خونریزی های کوچک به شکل پتشی در لایه سینوویال بالای مفصل خرگوشی دیده می شود (تصویرB3,11).
تورم نواحی تاندونی و تبدیل بیماری به فرم مزمن منجر به سخت شدن و از دست دادن قابلیت ارتجاعی لایه های تاندون می شود.خونریزی های نقطه ای کوچکی در بخش غضروفی tibiotars انتهایی دیده می شود. این خونریزی ها بزرگ شده و بهم متصل گشته وتا استخوان زیرینش گسترش می یابد(تصویرB,C3,11).رشد بیش از حد فیبروکارتیلاژ سطح مفصلی مشهود است.استخوانهای کنجدی و فوق کنجدی (کندیل و اپی کندیل) معمولا درگیرند (Saif et al., 2008).
1-6-2- هیستوپاتولوژی :
تغییرات سلولی در این بیماری توسط Kerr و Olson بررسی و تشریح شده است. در حالت کلی علائم درگیری با این ویروس بصورت طبیعی و در فضای فیلد کاملا مشابه علائم ابتلا به این ویروس در فضای آزمایشگاه است . طی دوره حاد بیماری(15 الی 17 روز بعد از تلقیح ویروس به بالشتک پا ) ادم , نکروز کواگولاتیو, افزایش تراکم هتروفیل و پریواسکولار این فیلتریشن دیده می شود.بعلاوه هیپرتروفی هیپرپلازی سلولهای سینوویال , این فیلتریشن لنفوسیت و ماکروفاژ و پرولیفراسیون سلولهای رتیکولار دیده می شود. حفره سینوویال وفضای سینوویال مملو از هتروفیل , ماکروفاژ و سلولهای مرده سینوویال می باشد. Periostit ناشی از رشد بیش از حد اوستئوکلاست دیده می شود.حین فاز مزمن بیماری (15 روز پس از آلودگی پرنده به ویروس لایه سینوویال رشد کرک مانند داشته و ندول های لنفوئید دیده می شوند. پس از 30 روز تغییرات التهابی ناشی از ویورس بیش از پیش شکل مزمن به خود میگیرد . افزایش میزان بافت فیبروزی متصل کننده دیده می شود و پرولیفراسیون سلولهای رتیکولار , لنفوسیت , ماکروفاژ و پلاسماسل را می توان دید.
در مفاصل خرگوشی و کف پایی دقیقا همین تغییرات التهابی دیده می شود . رشد استخوان سزموئید در تاندون پای مبتلا شده به ویروس متوقف می شود.تاندونها کاملا دفورمه شده وبا یک بافت گرانوله ناهمگن جایگزین می گردند و لایه سینوویال نیز جای خود را به یک لایه کرکی بزرگ می دهد. 54 روز پس از ابتلای به ویروس از طریق دهانی فیبروز لایه های تاندونی به شکل مزمن و از بین رفتن قابلیت ارتجاعی و تحرک آنها دیده می شود (Van Der Heide et al., 1974).
1-7- ایمنی
رئوویروس طیور ذارای خصوصیات آنتی ژن گروهی است که با استفاده از روش جداسازی در ژل قابل تشخیص است و سروتیپ های مخصوص هر آنتی ژن را می توان با کشت آنتی بادی در جنین جوه ها تعیین کرد (Montgomery et al., 1986; Robertson et al., 1986). رشد آنتی بادی و کشف آن در خون 7-10 روز پس از آلوده سازی محیط با ویروس میسر است و رسوب انتی بادی حدودا پس از 2 هفته رخ می دهد.بقاء تداوم رشد آنتی بادی ها از رسوب آنها طولانی تر است ,هرچند این امر شاید به علت میزان حساسیت آزمایش باشد.اهمیت Ab ها در اثبات ایمنی زاییشان به طور کامل قابل توجیه نیست چراکه پرندگان ممکن است در مقاطعی بدلیل افزایش میزان Ab در گردش دوباره مبتلا به بیماری گردند (Calnek et al., 1997).
آنچه که مبرهن است Ab مادری در مقاوم سازی جوجه 1 روزه نسبت به وقوع بیماری در فیلد نقش حیاتی ایفا می کند (Van Der Heide et al., 1976). ایمنی زایی نسبت به چند سویه توسط یکی از این سویه ها وابستگی مستقیم به میزان هموژنیته ی سروتیپ ها , حدت ویروس , سن میزبان و تیتر انتی بادی دارد (Van Der Heide et al., 1976). میزان IgA روده رابطه مستقیم با قابلیت بیماری زایی رئو ویروس دارد که میزان IgA را در بدن , سن میزبان , میزان حساسیت آن به تریپسین و نحوه ورود ویروس به بدن تعیین می کند. جوجه های 1 روزه مبتلا به رئوویروس که انتقال بیماری به انها از طریق دهانی انجام گرفته است میزان IgA روده ای انها بسیار پایین بوده
است (Mukiibi-Muka et al., 1999).
اینترفرون تولیدی توسط رئوویروس پرندگان در هر دو محیط invivo , invitro یکسان ظاهر شده است .سویه S1133 در کشت جنین جوجه نیز اینترفرون تولید می کند اما این اینترفرون در روش invivo فقط در کشت ریه ها دیده شد نه سایر بافتها. رئوویروسهای با قدرت پاتوژنسیته بالاتر قادر به تولید انترفرون در سرم خونی نیز می باشند (Ellis et al., 1983).
1-8- تشخیص :
تشخیص آرتریت ویروسی بر پایه علائم و نشانه های کالبدگشایی استوار است.درگیری تاندونهای خم کننده انگشتان و نیز شل کننده متاتارس از ایت علایم به شمار می روند.اینفیلتراسیون هتروفیل در قلب به تشخیص تفریقی ان از درگیری به باکتری مایکوپلاسما و سینوویت ناشی از آن کمک می کند.رئوویروسها را می توان با روش فلورسنت بر روی لایه های تاندونی تشخیص داد.آناه را می توان در جنین جوجه و یا کبد جنین جوجه کشت و تقسیم نمود.میزان بیماری زائی ویروس تحت تاثیر محل مفصلی که در آن ایجاد درگیری می نماید تبعیت می کند.بالشتک پا محل مناسبی برای نفوذ ویروس در جوجه های 1 روزه محسوب می شود که اگر ویروس پاتوژن بود 72 ساعت پس از ورودش به بدن تورم در ان ناحیه مشهود است (Robertson et al., 1986).
رئوویروس ها به سادگی قابل تمایز از سایر ویوروس ها می باشند.خصوصیات فیزیکی و شیمیایی آنها بعلاوه خصوصیات آنتی ژنی گروهی شان فقط منحصر به خودشان بوده و قابل تشخیص در ژل آگار می باشد.برای تولید انتی ژن از تخم مرغ های جنین دار 9-11 روزه استفاده می شود (Olson et al., 1972).
1-9- سرولوژی
رئوویروس ها را میتوان با توجه به ساختار آنتی بادیشان به روش های متفاوتی تشخیص داد از جمله تست تشخیصی در ژل آگار و یا آنتیبادی فلورسنت غیرمستقیم IFA (31). IFA به دلیل حساسیت بالاتری که دارد برای تشخیص مناسب تر می باشد (Olson et al., 1972).
رشد ویروس بر پایه ی کاهش پلاک در محیط کشت کلیه ی جوجه و یا سلول های کبد جنس جوجه استوار است. بعلاوه سلول های متعددی جهت تثبیت سروتیپ های متفاوت این ویروس بهره گیری شده اند که می توان به آنتی سرم خرگوش و یا جوجه و آنتی بادی های منو کلونال اشاره کرد(Takase et al., 1996)
علی رغم تثبیت سروتیپ های متعدد هموژنیته ی محسوسی بین سویه های متفاوت این ویروس وجود دارد که باعث می شود آنها را به جای دسته بندی در سروتیپ های متفاوت به تحت تیپهای آنتی ژنیک متفاوت دسته بندی نمود. برسی های آزمایشگاهی خصوصیات آنتی بادی رئوویروس همواره مطابق با یافته های حاصل از درگیری گله با یک ویا چند سویه ی رئوویروس فیلد نیست (Saif, 2003).
Slaght و همکارانش برای اولین بار از روش Elisa برای تشخیص آنتب بادی رئوویروس استفاده کردند. سویه ی S1133 به عنوان آنتی ژن تشخیصی استفاده شد و واکنش حاصل ز آن منجر به جداسازی آنتی بادی WVU-2937 و Reo-25 گردید.آنتی بادی همولوگ بالاترین تیتر را دارد. در حال حاضر Elisa مهمترین و اصلی ترین روش تشخیصی برای سنجش میزان آنتی بادی رئوویروس در پرندگان محسوب می شود (Saif, 2003).
1-10- کنترل و پیشگیری
خصوصیات منحصر به فرد و توانایی بالای بقاء در طبیعت و بسیاری از عوامل دیگر مقاومت این ویروس را نسبت به حذف از فیلد بالا برده است.
ویروس قابلیت انتقال عمودی و افقی در گله را دارد و به خاطر مقاومتش نسبت به غیر فعال سازی قادر است به روش های مکانیکی نیز جابجا گردد.. ضدعفونی کننده هایی که بر علیه این ویروس استفاده می شوند باید قبل از مصرف میزان تاثیرشان بر روی ویروس مورد سنجش قرار گیرد. محلول 0/5% طبیعی ید برای غیر فعال کردن این پاتوژن موثر است.
جوجه ها در روز یک نسبت به این ویروس بسیار حساس ترند و بعلاوه حساسیت آنها در سنین رشد و حوالی 2 هفتگی نسبت به این ویروس بالا است.
واکسن و برنامه های واکسیناسیون مناسب اصلی ترین تاثیر را در پیشگیری از وقوع این بیماری در فارم دارد. می توان بروش تزریق زیر جلدی ویروس زنده , ایمنی فعال در جوجه ها ایجاد کرد (Van Der Heide et al., 1983). هر چند ایمنی ساری را می توان بروش اسپری نیز در جوجه ها ایجاد کرد. آنچه که بسیار مهم است احتمال تداخل سویه ی S1133 رئوویروس موجود درواکسن با واکسن مارک می باشد. این تداخل بیشتر در هرپس ویروس بوقلمون (HVT) و واکسن ویروس مارک اتفاق می افتد. واکسن حاصل از سویه ی غیر پاتوژن 2177 رئوویروس که در ایالات متحده آمریکا جداسازی شده است منناسبترین سویه جهت اعمال همزمان واکسن رئو و مارک در جوجه ها ی یک روزه محسوب می شود و تداخل آن به نسبت S1133 کمتر است (Saif et al., 2008).
در صورت درگیری گله با مارک ویا پایین بودن تیتر واکسن مارک باید در استفاده از واکسن رئوویروس احتیاط کرد. واکسیناسیون بر علیه رئوویروس در گله های مادر با واکسن زنده ویا کشته ویا هر 2 قابل اجرا است. واکسن کشته در صورتی که پس از واکسن زنده اعمال گردد تاثیر بیشتری خواهد
داشت (Saif et al., 2008).
اگر واکسن زنده اعمال شود باید فبل از شروع تولید گله باشد چرا که احتمال انتقال ویروس سویه ی واکسن از طریق واکسن وجود دارد. از مزایای برنامه ی واکسیناسیون مذکور می توان به ایجاد ایمنی سریع و به حداقل رساندن احتمال اختلالات ناشی از انتقال عمودی ویروس به نتاج اشاره کرد. واکسیناسیون در گله های مادر اصلی ترین راه کنترل آرتریت ویروسی و سایر رئوویروس های پاتوژن محسوب می شود اما باید همواره در نظر دداشت که ایمنی حاصل از هر سروتیپ همولوگ بوده ویک سویه نسبت به سویه های دیگر ایمنی زایی تام ایجاد نمی کند. اگر ویروسی که فیلد را درگیر کرده با سویه واکسینال متفاوت باشد میتوان با بهره گیری از واکسن های autogenous نتیجه نسبتا مناسبی از جلوگیری از پیشگیری هرچه بیشتر ویروس در گله گرفت (Saif et al., 2008).
فصل دوم : روش تحقیق

2-1- روش تحقیق
در این مطالعه 5 فارم مادر گوشتی، دارای شرایط مدیریتی و تغذیه‌ای مشابه انتخاب گردیدند. در طی دوره پرورش برنامه های واکسیناسیون اعمال شده در تمامی گله ها ثبت گردید. جهت واکسیناسیون برعلیه عفونت رئوویروس از واکسن Tri-Reo شرکت فایزر استفاده گردید.
در هریک از فارم ها، قبل از واکسیناسیون، 4 و 8 هفته پس از اعمال واکسیناسیون و در سن 42 هفتگی جهت بررسی عیار آنتی‌بادی علیه رئوویروس، خونگیری به عمل آمد و پس از ارسال به آزمایشگاه با استفاده از آزمایش‌ ELISA عیار آنتی‌بادی اندازه گیری گردید.
2-1-1-برنامه واکسیناسیون
برنامه واکسیناسیون در سه حالت مختلف در فارم های مختلف انجام پذیرفت که به شرح زیر بود:
برنامه واکسیناسیون در گروه الف: (فارم های 1، 2 و 3)
سنواکسن مورد استفاده10 روزگیتزریقی ND+AI،
قطره چشمی کلون برونشیت17 روزگیگامبرو آشامیدنی22 روزگیکلون برونشیت آشامیدنی25 روزگیگامبرو آشامیدنی45 روزگیکلون برونشیت آشامیدنی56 روزگیواکسن رئوویروس Tri-Reo65 روزگیAvinew80 روزگیلارنگوتراکئیت قطره چشمی 90 روزگی کلون برونشیت100 روزگیتزریقی دوگانه ND+AI،
کوریزا،
آبله، 120 روزگیکلون برونشیت آشامیدنی130 روزگیچهارگانه ND+AI+EDS+Coryza،
آنفلوانزا،
دوگانه کشته Tri-Reo+ IBD
2-2-آزمایش ELISA 1

دسته بندی : پایان نامه ارشد

پاسخ دهید